Column Feminin: Op z'n kop

Geplaatst op woensdag 24 september 2014 om 19:05

Loes Orica 2014Je draait de kasseien op. Van die mooie kopjes, waar je zo lekker overheen kunt rossen. En voordat je het weet staat opeens je leven op zijn kop en zit je in de 'ziektewet'! Hoe ga je daarmee om als topsporter? Is daar een '… for Dummies'-boek voor? En stop je met overal een wedstrijdje van te maken?

 

Los grind en een hoge snelheid waren niet de goede combinatie voor mij in de BeNe Ladies Tour. Het gevolg: twee breuken in de kop van mijn schouder en een gekneusde elleboog en rib. Ik had goed mijn best gedaan volgens de chirurg, want het was een lastige breuk en een operatie was noodzakelijk voor een goed herstel. Dit betekende dus het einde van het seizoen voor mij. Toen ik dat hoorde kwam mentaal de klap. Door oa La Course by le Tour de France, Noorwegen, de Ladies Tour en het WK konden een streep. Dan zit je ineens thuis.

 

Nieuwe doelen
Mijn persoonlijke doelen konden niet meer gehaald worden, maar dat betekent niet dat je deze knop zomaar uit kan zetten. Je hebt verdriet en frustratie van alles wat je moet missen. Maar de nieuwe doelen kwamen ook snel. "Kan ik zelf douchen en kleding aankrijgen met één arm? Gaat het mij lukken om m'n eigen vlees te snijden? Krijg ik de deksel van de appelstroop af? Krijg ik mijn arm verder van mijn lijf dan vorige week?"

 

Autorijden en fietsen werden van het schema gehaald, niet meer in een vliegtuig om naar de volgende koers te gaan. Maar ineens vlieg je van de fysio naar de fitness met je eigen benenwagen! Geen lange duurtrainingen, maar ter vervanging bewegingstherapie in de vorm van een wandeling, trappen op een hometrainer en fysio-oefeningen voor de benen. Ook vullen de ziekenbezoeken en de middagdutjes de eerste weken mooi op! Daarna kun je je tijd gebruiken voor projecten die je anders niet had kunnen doen.

 

Big smile
Met je armen in de lucht over de streep geeft een geweldige kick. Dat gevoel is uniek en in weinig andere dingen terug te vinden. Maar nu kan ik superblij zijn dat ik mijn veters weer zelf kan strikken, mijn arm 10 cm van mijn lijf kan krijgen (eerste week) en een week later alweer 30 cm, de eerste keer mijn wielerbroek weer aan en op mijn eigen fiets op de roller ipv de hometrainer met oma-zadel van de fitness! En bij mijn eerste ritje op een stadsfiets had ik een big smile op mijn gezicht.

 

Eigenlijk is het revalideren ook topsport en een 24-uursbaan, alleen op
een ander niveau. Het blijft balanceren tussen rusten en prikkelen, je grenzen verleggen, de uitdaging met jezelf aangaan en luisteren naar je gevoel. Maar mijn gevoel zegt dat ik uitkijk naar mijn eerste ritje op de racefiets en daar toch het gelukkigst van word!

 

Loes

 

 

 

 

Bron: Deze column verscheen in de 3e editie van Feminin Magazine


Terug naar Nieuws